Op de Engelse website ‘Devine Renovation is een mooi en lezenswaardig artikel verschenen over onze parochievicaris Erik Rozeman.
https://divinerenovation.org/blog/the-joy-of-sharing-the-gospel-a-story-from-the-netherlands/

Hieronder treft u de in het Nederlands vertaalde tekst:

Vreugdevolle vernieuwing: een verhaal uit Nederland

Pastor Erik is pas een jaar geleden gewijd en bevindt zich in de H. Titus Brandsma parochie in Wageningen, een samengevoegde parochie (van elf kerken naar zes) in Nederland – een land dat maar al te bekend is met het verval van parochies. Maar terwijl hij op het seminarie zat, las deze jonge priester Divine Renovation: Bringing your Parish from Maintenance to Mission (Als God renoveert), en woonde vorig jaar de Missionaire Parochie conferentie in Nederland bij en was vastbesloten om het priesterschap binnen te gaan dat al gefocust was op missie. Ondanks dat hij in een penibele situatie in zijn regio terechtkomt, is hij ongelooflijk blij! Hij zegt: ‘Het priesterschap brengt dit geluk in mijn leven.’ Door Goddelijke Renovatie ziet hij de weg voorwaarts en onderneemt hij samen met zijn pastoor actie. Ze vertrouwen op de Heilige Geest om een schijnbaar hopeloze situatie te transformeren in een situatie vol mogelijkheden.

Vader Erik werd geboren in Hengelo aan de oostgrens van Nederland, vlakbij Duitsland. Hij maakte deel uit van een katholiek gezin en toen hij opgroeide was iedereen om hem heen katholiek – zelfs op school. In zijn gemeenschap was het ontvangen van alle initiatiesacramenten in de kindertijd de status quo. Hij stelt dat het nu “helemaal achterlijk is. Waar er waarschijnlijk één persoon was die zijn eerste Heilige Communie niet deed, is er nu waarschijnlijk één persoon in de klas die dat wel doet.” Na de middelbare school studeerde hij Europees recht en Nederlands bestuursrecht. Maar na zijn afstuderen ging hij met een groep uit zijn bisdom naar Lourdes en de richting van zijn leven veranderde volledig. Hij bad bij de grot en voelde zich zeer verbonden met God – op dat moment voelde hij een duidelijke aantrekkingskracht richting het priesterschap – iets dat hij nog niet eerder had gevoeld. Kort daarna maakte hij de sprong om zijn carrière in de rechten achter zich te laten en ging hij naar het seminarie.


De eerste Heilige Mis van priester Erik Rozeman - Sint Lambertus Basiliek te Hengelo, 19 juni 2022

De H. Titus Brandsma in Wageningen heeft het voordeel dat het dichtbij een universiteit ligt. Dit komt neer op veel jonge mensen, die als studenten uit andere landen komen en zich aansluiten bij het parochieleven. Maar het miste nog steeds een missionaire houding en bevond zich in de onderhoudsmodus. Dat verandert echter snel. ‘Een van de belangrijkste dingen [bij het gaan op missie] was natuurlijk Alpha’, zegt pastor Erik. Via Alpha zijn ze erin geslaagd de cultuur van hun parochie te verschuiven naar missie. Ze hebben een leiderschapspijplijn gecreëerd, een Senior Leadership Team gevormd en richten zich nu op een cultuur van gastvrijheid. De vruchten van de focus op evangelisatie zijn zichtbaar binnen de parochie. “Sommige mensen hebben een beetje een 180 gedaan”, zegt pastor Erik. Hij vertelt het verhaal van een parochiaan: “iemand die nog nooit de Bijbel had gelezen en tijdens de eerste sessie letterlijk zei: ‘Ik ga dit boek nooit lezen’, maar aan het einde van Alpha kon hij niet stoppen met lezen!” Pastor Erik ziet ook hoe een gedeelde visie en het gezamenlijk ervaren van zaken als Alpha de cultuur van zijn parochie hebben veranderd. Individuen uit verschillende kerken binnen H. Titus Brandsma parochie leren elkaar kennen en verenigen de hele parochie. In slechts twee jaar tijd heeft de parochie al elf Alpha’s gerund. 75-80% van de aanwezigen komt nog steeds uit de parochie, maar er komen nieuwe mensen. Deze groep is de passie van pastor Erik: “Ik wil heel graag naar buiten en proberen de niet gelovigen aan te trekken… de mensen die totaal blanco zijn en niets meer van het geloof weten.” Hij erkent dat om de onbereikten te bereiken en de hele parochie missionair te laten zijn in de gemeenschap, het nodig is “te vertrouwen op de cultuur van het gebed.