RK Wageningen

Donderdag, 20 juni 2019

19de zondag door het jaar C 2016

19de zondag door het jaar C 2016


Brief aan de Hebreeën 11: 1-2+8-19
Lucas 12:32 40

Wageningen 2016

In een overmoedige bui heeft de schrijver Gerard Reve God ooit uitgedaagd met de uitroep: komt er nog eens wat van, van dat Koninkrijk van U?

Als weerwoord en protest zou je hem de vraag kunnen avoorleggen: heb je wel eens dat prachtige hoofdstuk 11 gelezen uit de Brief aan de Hebreeën? Dat zou je helpen om je toon wat te matigen.

In dat hoofdstuk loopt de auteur het hele Oude Testament a.h.w. door en hij vermeldt daarbij wat de meest bekende Bijbelse figuren in hun leven overkomen is. U hebt zojuist een gedeelte daarvan in de eerste lezing gehoord.

Het zou de moeite waard zijn vanmiddag – of als u tijd hebt – eens dat hele hoofdstuk 11 mediterend door te nemen en u te realiseren, dat al die mensen hun leven geleefd hebben, gesteund door hun geloof.

Het is beslist geen moeilijk verhaal. Om het te begrijpen is geen uitgebreide kennis nodig van het Oude Testament. Verreweg de meeste mensen, die erin voorkomen, zijn figuren, die jou als gelovige zeer vertrouwd zijn. Het zijn mensen als Noach, Abraham en Sarah…Zij allen hebben hun dagelijks leven gebouwd op hun geloof en het daarop gefundeerd.

Bovendien waren zij vaak dragers van een belofte, die ze op een of andere manier van God ontvangen hadden. Juist die belofte was het, die hun de moed gaf en de kracht om ook de harde en dreigende kanten van het leven vol vertrouwen onder ogen te zien. Niet dat ze die belofte onmiddellijk in hun leven vervulling zagen gaan… In tegendeel!

Zo moesten Abraham en Sarah een mensenleven lang wachten voor het kind-van-de-belofte, Izaak, geboren werd. En de toezegging, dat zij en hun kind en hun kindskinderen het land in bezit zouden krijgen, hebben ze tijdens hun omwandeling op deze aarde, nooit werkelijkheid zien worden.

Maar juist door die belofte had Abraham de moed om op weg te gaan, toen hij meende dat hij zijn lieve en enige zoon moest offeren op de berg Moria. Daarom… zo zegt de Brief aan de Hebreeën, heeft Abraham hem a.h.w. uit de dood terugontvangen.

En hoelang heeft het volk in Egypte niet moeten wachten voor de bevrijder Mozes op het toneel verscheen? 400 jaar zegt de Bijbel, wij zouden spreken van ‘een eeuwigheid lang’! Of, - wat ongeloviger gezegd – ‘tot aan Sint Juttemis’. Komt er nog wat van, van dat koninkrijk van U? riep Reve ongeduldig uit.

En toch … juist die belofte, hoewel die nog steeds niet was ingelost, hield hen allen toch gaande. Die toezegging begeleide hun leven. Ja, die belofte was de motor die hun moedig deed voortgaan op de Weg, die God voor hen had uitgestippeld.

‘Het vertrouwend geloof is de vaste grond voor wat wij hopen… Om dat geloof worden de Ouden met ere vermeld’, zó begon die eerste lezing. En je mag er aan toevoegen: dat gold evenzeer voor de mensen van het Nieuwe Testament, dat is ook nog van kracht voor ons in de 21ste eeuw!

Want ook wij maken moeilijke tijden door; zeer moeilijke! Er gaat bijna geen dag voorbij of we horen van wreedheden en aanslagen. We lezen er over in de krant, we zien het op de TV. Soms is het ver weg, maar de laatste tijd ook steeds dichterbij.

We voelen ons aan alle kanten bedreigd door dat cynische terrorisme. Maar precies op deze dag in ons leven, op dit moment in de geschiedenis, komt ons de volgende zin uit het evangelie tegemoet: vrees niet kleine kudde, – zo zegt Jezus - want het heeft jullie vader behaagd aan jullie het Koninkrijk ie schenken.

Met deze woorden in onze oren, met deze belofte in ons hart, bevinden we ons omringt door die wolk van getuigen, waar de eerst lezing over sprak. Ieder van ons mag zeggen: ook ik ben één van hen: ook ik ben kind-van-belofte… Het ‘Vrees niet!’ is een geliefde uitspraak van Jezus Een Paasgroet, een belofte van leven en toekomst.

Maar daar kan ik toch niets aan doen, dat ik bang ben?! Daar hebt U helemaal gelijk in… Maar machteloos bent u ook niet. Angst is – zoals we allen weten - uiterst besmettelijk. Je kunt je vrees voeden en steeds groter maken, o.a. door gretig mee te doen met het modieuze, angstige gepraat. Je kunt je angst blijven koesteren, of… je kunt proberen - als gelovig mens - veel meer te gaan steunen op Gods belofte. Bijvoorbeeld, door inderdaad dat indrukwekkende hoofdstuk 11 van de Brief aan de Hebreeën als uitgangspunt te nemen van je gebed en meditatie.

We moeten overigens niet denken, dat Jezus of de Bijbel het dreigend gevaar bagatelliseert, kleineert, of zelfs maar tracht weg te redeneren. Zeer zeker niet! Het geweld wordt in deze perikoop uiterst serieus genomen en verderop ten strengste afgekeurd. Dat blijkt ook wel uit de twee adviezen die Jezus ons geeft.

De eerste raad is aanvankelijk misschien wat raadselachtig: verkoop al je bezittingen! Ik versta dat in dit verband zó: steun niet op valse zekerheden, of dat nou je bezit is, je huis, of je pensioen. Steun ook niet op de luide roep om strengere straffen, op het sluiten van de landsgrenzen of wat je verder ook maar kunt bedenken. Je hart, (je lev, in het Hebreeuws) wordt dáár in ieder geval niet sterker van. Het verzwakt er eerder door. Zeker als naar al die – misschien goedbedoelde - eisen steeds maar niet geluisterd wordt.

Je enige, je laatste, je uiteindelijke zekerheid, ligt uitsluitend bij het vertrouwen op Gods lieve leiding van het wereldgebeuren. Uiteindelijk geldt alleen Gods belofte, zijn koninkrijk… hoe die onmiddellijke toekomst van ons er ook uit komt te zien.

Uiterst realistisch, bijna modern, is ook zijn volgende aansporing. Sta klaar! Wees alert. Doe je gordel om. Houd je lamp brandend. Wees als een dienaar die zijn of haar heer verwacht, wanneer die terugkeert vaneen bruiloft.

Het is inderdaad een moeilijke tijd. Maar het is onze tijd, de tijd die ons gegeven is om ons leven te leven, en om ons mens-zijn wáár te maken, getrouw aan Gods woord. Daarom:

Ons wachten is niet op de vreselijkste rampen, ons wachten is uitzien naar het komen van Onze Lieve Heer met zijn hoopgevende belofte:

Vrees niet kleine kudde.
Het heeft je Vader behaagd
aan jullie
het koninkrijk te geven.

 

 

Copyright © 2019 RK Wageningen. Alle rechten voorbehouden.