RK Wageningen

Zaterdag, 8 augustus 2020

30ste zondag door het jaar A

KERKWIJDING
van de
Aartsbasiliek Sint Jan van Lateranen
in Rome

Exodus 25:1-8
Johannes 2:13-25

Wageningen 2014

Zoals gezegd, vieren we vandaag de wijding van de Aartsbasiliek van de sint Jan van Lateranen, de kathedrale kerk van het aartsbisdom Rome. Hoofdkerk en Moeder van alle Rooms katholieke kerken omdat in deze kerk de bisschopszetel staat van de Franciscus, bisschop van Rome. Voor ons misschien een mooie gelegenheid om samen eens na te denken over wat een kerkgebouw be-tekent en betekenen kan voor hen die geloven.

In de eerste lezing (hier: Exodus 25:1-8) heeft u gehoord hoe al sinds het Oude Testament een heiligdom tot stand komt door de liefdevolle gaven van de gelovigen, hetzij in natura, hetzij in geld, of - zoals vaak in de middeleeuwen het geval was – met een bijdrage in arbeid.

Die eerste lezing, die u zojuist gehoord hebt, eindigt in het Hebreeuws op een heel eigenaardige manier. In de meeste vertalingen zul je daar weinig van merken. Men vertaalt gewoonlijk: IK, de Eeuwige, zal daarin - in dat heiligdom – wonen. Of, zo leest men, Ik zal in jullie midden verblijven. Maar eigenlijk staat er: Ik zal wonen in hen, in degenen dus, die de bouw mogelijk hebben gemaakt en die het met hun giften dit heiligdom nog steeds onderhouden!

M.a.w. het gebouw staat niet alleen symbool voor Gods wonen in ons midden, het wil ook een teken zijn dat de Heer zijn intrek genomen heeft bij ieder van ons. Het gebouw verwijst dus naar je eigen hart. Ja, meer nog dan in het kerkgebouw is Hij aanwezig in het leven van ieder, die hem liefheeft.

Het stenen gebouw, dat vaak gelegen is in - of nabij - het centrum  van de woonplaats, is daar een voortdurende reminder, een  geheugensteuntje van. Huis dat een levend lichaam wordt, zongen we in het openingslied, een hymne waarin de dichter het kerkgebouw biddend ter sprake brengt.

We weten echter, dat in onze tijd de meeste kerkgebouwen op het punt staan van verdwijnen. Er ontstaan zelfs al hele wijken en nieuwe stadsgedeelten zonder christelijke gebedshuizen. De tirannie van het geld, en de overmacht van de economie die ons leven verschraalt, zullen ons beroven van veel van wat ons dierbaar is.

Dat afbreken, dat afstoten en omvormen van kerkgebouwen doet pijn en het berokkent een groot verdriet bij velen. Niet alleen bij gelovige mensen, maar soms ook bij hen, die zeggen niet meer zoveel te hebben met kerk en geloof.

Misschien kunnen mensen niet zo goed verwoorden waaróm het hun zo'n pijn doet, waarom het als zo’n verarming aanvoelt. Maar iedereen weet wel: hier hebben mensen hun verdriet beleefd. Hier hebben zij dagen van geluk gevierd. Hier zijn uitvaarten gehouden, hier zijn huwelijken gesloten, kinderen gedoopt, hier is gebeden, geweeklaagd en dank gezegd. Kortom, de meest intieme momenten van het bestaan hebben hier hun sporen nagelaten. Een onverschillige hand gaat dat alles nu opruimen en bij oud vuil zetten… Vreselijk!

Maar… wat moet, móét… wat onvermijdelijk blijkt, moet gebeuren…er lijkt geen ontkomen aan. Hoeveel tranen het ook kost. Hier in Wageningen hebben we nog enig geluk. Als centrale kerk voor de regio gloort er nog enigszins iets van toekomst, maar in de wijde omtrek van hier lijkt – op den duur - geen kerksteen overeind te blijven staan…

Maar is een kerkgebouw dan wel zo 'heilig'? Moet  er wel  evenzeer om getreurd  worden als bij het heengaan van een mens? Moeten wij wel in rouw gaan als het zover komt? Hoe 'heilig' is een kerk eigenlijk?

Nogal wat mensen - op vakantie in Frankrijk bijvoorbeeld - ondergaan graag de sfeer van een grote kathedraal of van een schattig, klein, oud kerkje. Zodra je er binnengaat ervaar je de intimiteit van de ruimte. Je zou bijna zeggen: de Presentie (met een hoofdletter) van een geheimvolle Aanwezigheid. 'Deur die naar stilte openstaat'. Een Stille Aanwezigheid. Het is alsof met de geur van de wierook ook al die gebeden van mensen, al de emoties - droevige en vreugdevolle - nog volop aanwezig zijn, 'vonken verleden hier gezaaid' als stille getuigen uit lang vervlogen eeuwen,. Niet zelden wordt deze ervaring door de ontroerde toerist, tot uiting gebracht met het aansteken van een kaarsje. Je zou met de aartsvader Jakob willen zeggen: Ja waarlijk, de Heer is hier aanwezig; en ik, ik wist het niet.

Van de andere kant, iedere keer dat we hier samen komen 'rond de tafel van Eén' 'om te weten dat wij elkaar geschonken zijn', iedere zondag opnieuw, iedere keer dat we samen gaan vieren, moeten we deze ruimte als het ware eerst opnieuw wijden, toewijden aan het heilige, aan de Heilige; de Heer uitnodigen: 'wees hier aanwezig, God in ons midden, kom ons bevrijden'.

God is alleen dan werkelijk in ons leven aanwezig, zullen de rabbijnen zeggen, als wij Hem in liefde uitnodigen. Zo niet, dan zijn we en leven we letterlijk God-loos.

Dat uitnodigen doen we met onze houding. Niet alleen de voorganger, of het koor schept de sfeer, verricht die wijding. Aan ieder van ons - hier aanwezig - wordt gevraagd zijn of haar steentje bij te dragen om deze kerkruimte Góds woning te doen zijn. We doen dat door samen te bidden, samen te zingen, door aandachtig te zijn, en door dat alles ook uit te drukken in de taal van ons lichaam. Zoals het lied zegt: 'door recht voor God te staan', en 'speurend naar hoop en dageraad'.

Het lied begon met: 'zomaar een dank boven wat hoofden' een niemendalletje, niks bijzonders dus, of toch wel? Gaandeweg – al zingend - ontdekten we wat een zegen het is een kerkgebouw in je midden te mogen hebben. Een teken van Gods zorgzame en waakzame aanwezigheid in ons midden.

Laat ons dan bidden
Dat ons in ons leven  nooit
tekenen van zijn liefde
zullen ontbreken.

Dat God ons schenken mag
zijn nabijheid waardig te zijn
en dat Hij blijvend wil wonen
in het hart van ieder van ons.

Amen

Secretariaat

Bergstraat 17
6701 AB Wageningen
0317 - 747111
Email 

 

Bereikbaarheid
Wo en Vr 10:00 – 11:00
In spoedgevallen:
06 - 16 77 77 05

ICC (English)

Parochieblad

Copyright © 2020 RK Wageningen. Alle rechten voorbehouden.