RK Wageningen

Zaterdag, 8 augustus 2020

Pinksteren A

PINKSTEREN

Handelingen 2:1-11

Johannes 20 : 19-23

Wageningen 2014

De eerste lezing

Wat bezielt U? Waar bent u vandaag vol van? Die vraag stelt de liturgie van het hoogfeest van Pinksteren aan ieder van ons. Tegelijkertijd biedt de  eerste lezing van deze zondag ons een verhaal aan waarin uitvoerig over volheid wordt gesproken; of – in wat meer Bijbelse taal - over 'vervuld zijn'.

Het huis waar de apostelen zaten, was geheel 'vervuld' van een hevige wind, en 'vervuld' waren  alle aanwezigen van heilige geest. 'Vervuld' waren immers ook de vijftig dagen sinds het Pesachfeest, sinds Pasen.

Pasen en Pinksteren horen al sinds het Oude Testament onafscheidelijk bij elkaar … Beide feesten horen bijeen als: een nieuw begin en de vol-tooiing daarvan. Pasen/ Pesach gedenkt de bevrijding uit het slavenhuis. We mogen ons verlost weten van alles wat ons innerlijk onvrij maakt en gevangen houdt, bevrijd van alles dat ons angstig en benauw doet zijn.

Maar, zo vraagt een vrome Jood zich af, wat ga je nu met die pas verworven vrijheid doen? Hoe vul je die ruimte, die jou op Pesach geschonken werd, in? Waartoe dient dat goddelijk geschenk van die felbegeerde vrijheid? Waartoe… heeft God ons bevrijd? Pinksteren wil het antwoord zijn op die vraag.

Zeven weken lang sinds de uittocht uit Egypte heeft het volk als maar door de woestijn gezworven zonder weg of steg te weten, zonder besef van richting of doel. Maar dan na vijftig dagen (op Pinksteren dus) komen ze - als bij toeval - bij de berg Sinai aan. Daar, op die plaats en op die vastgestelde dag vernemen ze het Waartoe. De vrijheid blijkt hen geschonken te zijn om zich in liefde te verbinden met de Eeuwige, zoals een bruid en een bruidegom elkaar trouw beloven in goede en kwade dagen.

Toen dan ook de joodse gemeenschap afgelopen week hun Pinksteren – het zogenaamde Wekenfeest - vierden, was de synagoog versierd als gold het een bruiloft; viering van de innige verbinding van de gelovige mensengemeenschap  met zijn nabije en liefdevolle God.

Er schuilt een diepe wijsheid in die twee onderscheiden feesten: Pesach, bevrijding van… en Pinksteren, vrijheid tot… Dank zij een begaafd auteur als de evangelist Lucas kennen ook wij, Christenen, twee feestdagen: één feestdag van bevrijding, feest van Opstanding, van nieuw leven: Pasen, en één feestdag van richting, van leven met en in de geest van Jezus, Pinksteren.

Als Lucas zijn Pinksterverhaal vertelt, houdt hij daarbij niet alleen vast aan de beelden van het Sinai-verhaal: het vuur, de stormwind en het verzameld zijn van gelovigen, maar hij werkt ook de legendes uit die rond die verbondssluiting verteld werden: de verschillende volkeren, die uitgenodigd werden om de Thora te ontvangen en de vermelding van hun eigen moedertaal.

Pasen: de bevrijding van al wat ons benauwt, van zonde en schuld, – Pinksteren: de geboorte van de kerk, het wereldwijde volk Gods, dat in liefde leeft, verbonden met de Eeuwige.

….

De lezing uit het evangelie

Ook het evangelieverhaal van vandaag houdt Pasen en Pinksteren bijeen! Johannes laat Pasen en Pinksteren zelfs op één dag vallen. Het is immers Paaszondagavond als Jezus tegen zijn leerlingen zegt: ontvang de heilige geest.

Hij laat zijn woorden daarbij vergezeld gaan met een indrukwekkend gebaar: hij blaast over hen. Hij omhult het geschenk van de geest met zijn adem. Wanneer u deze scene goed tot u laat doordringen, dan herinnert u zich misschien wat er – volgens Genesis (2:7) – gebeurde toen God de mens schiep.

Toen boetseerde God, jhwh, de mens. Hij vormde hem uit stof, uit aarde maakte hij hem, en blies hem levensadem in de neus.

Sinds dit narratief weten we, dat onze adem heilig is, één is met Gods eigen adem, zijn levenskracht. Het evangelieverhaal van vandaag voegt daar aan toe: die levensadem van de Eeuwige mengt zich  vandaag met de geest van Jezus.

In die hoogachting voor de levensadem is het christendom niet uniek. Onder inwerking van Gods Geest hebben vrijwel alle wereldgodsdiensten ontdekt en beleden hoe kostbaar onze adem is: bron van alle leven; en hoezeer die verbonden met het heilige, ja met God zelf.

De oosterse kerken leren hun gelovigen dan ook het Jezus-gebed te bidden op het ritme van hun adem. Maar ook de westerse mystiek heeft weet van 'adem en gebed'. Want heeft Paulus niet gezegd, dat het Gods Geest zelf is, die in ons zucht (het ritme van onze adem) met onuitsprekelijke verzuchtingen en die ons doet uitroepen Abba, Vader (zie: Romeinen 815)?

Als besluit van deze overweging nodig ik u uit, om (als u wilt) een ogenblik uw ogen te sluiten  en u bewust te worden van uw adem…. uw levensadem… Gods adem… het zuchten van de geest… de geest van Jezus…. Abba, Vader… eventueel gebruikt u als mantra het Hebreeuwse woord ruach, dat zowel adem betekent als geest... en vervolgens te bidden met heel de wereldkerk:

Heer, Jezus                                                     Veni Creator

zoon van David,                     of                    Spiritus

ontferm u over ons                                         Kom Scheppende Geest

                                                                       Vervul ons hart

…….

Amen

Secretariaat

Bergstraat 17
6701 AB Wageningen
0317 - 747111
Email 

 

Bereikbaarheid
Wo en Vr 10:00 – 11:00
In spoedgevallen:
06 - 16 77 77 05

ICC (English)

Parochieblad

Copyright © 2020 RK Wageningen. Alle rechten voorbehouden.