RK Wageningen

Donderdag, 30 maart 2017

Toelichting

Maandag 5 oktober

Maandag 5 oktober om 18.30 uur samen biologische pompoensoep eten (opgeven uiterlijk 3 oktober. Graag zelf boterhammen meenemen die gedeeld worden). Na de maaltijd volgt een film over het leven van Franciscus met afrondend gesprek. Met deze film kan iedereen kennismaken met de franciscaanse spiritualiteit. Filmkijken zonder mee-eten kan ook. De film begint om 20.00 uur.

 

 

Franciscus maakt met Kerstmis een kribbe 

Franciscus’ belangrijkste doel, voornaamste verlangen, en hoogste prioriteit was in alles en met alles het evangelie te onderhouden en volmaakt met alle mogelijke oplettendheid en ijver vanuit een intens verlangen en met volle overgave ‘de leer en de voetstappen van onze Heer Jezus Christus te volgen’. Voortdurend overdacht hij mediterend zijn woorden en herbeleefde hij in innige overweging zijn daden. Vooral zijn nederige menswording en de liefde die Hij in zijn lijdensweg had laten blijken, waren zozeer een voortdurende bron van inspiratie voor hem dat hij eigenlijk aan niets anders wilde denken. Daarom moet verteld en gememoreerd worden wat hij in het derde jaar voor zijn overlijden in het stadje Greccio deed op de dag waarop onze Heer Jezus Christus geboren is. In die stad woonde een man van goede naam en faam, Johannes genaamd, die Franciscus bijzonder na aan het hart lag. Hij was namelijk een aanzienlijk en alom gerespecteerd lid van de plaatselijke adel, maar had de adel van zijn geboorte vertrapt en verruild voor de adel van zijn ziel. Franciscus liet hem wel vaker bij zich komen, en deed dat ook ongeveer twee weken voor kerst. Hij zei tegen hem: ‘Als je wilt dat we in Greccio dit jaar Kerstmis vieren, ga dan vlug aan de slag en doe precies wat ik je vraag. Ik wil de herinnering oproepen aan het Kind dat in Bethlehem geboren is, en zo goed mogelijk met eigen ogen de pijnlijke en behoeftige omstandigheden zien waaronder het Kind te lijden had, hoe het daar in een kribbe op stro lag tussen een os en een ezel.’ Toen hij was uitgesproken, haastte Johannes zich alle voorbereidingen te treffen die Franciscus hem had opgedragen. 

De vreugdevolle dag en het feestelijke moment kwamen naderbij. Uit tal van plaatsen waren broeders uitgenodigd. De mensen uit de streek zorgden zo goed ze konden en blij voor fakkels en kaarsen om licht te brengen in de nacht waarin de schitterende Ster, die sindsdien alle dagen en jaren verlicht, geboren was. Ten slotte kwam ook Franciscus, en hij zag goedkeurend dat voor alles gezorgd was. Men was een kribbe aan het maken en deed er stro in. Os en ezel werden erbij gezet. Hier eerde men de eenvoud, hier zong men de lof van de armoede en prees men de deemoed. Greccio was een nieuw Bethlehem geworden. De nacht was helder als de dag en een verrukking voor mens en dier. En ze kwamen, de mannen en de vrouwen, opgetogen van vreugde bij het zien van de geheel nieuwe manier waarop het geheim werd gevierd. Het bos weergalmde van de stemmen en de rotsen kaatsten het geluid terug. De broeders zongen de lof die de Heer toekomt, en de nacht was van juichen en jubelen vervuld. Gods heilige stond voor de kribbe, steeds zuchtend van medelijden, maar ook doorgloeid van wonderlijke blijheid. Boven de kribbe vierde een diep ontroerde priester de heilige mis. 

Franciscus trok zijn diakengewaad aan — hij was namelijk diaken —, en zong met welluidende stem het heilig evangelie. Zijn krachtige, melodieuze, heldere, welluidende stem riep allen op, zich in te zetten voor het hoogste goed. Daarna preekte hij tot de aanwezigen en bracht iedereen in zijn ban door zijn meeslepende woorden over de geboorte van de arme Koning in het stadje Bethlehem. Als hij Jezus’ naam wilde noemen, liet zijn brandende liefde hem af en toe ‘Kind van Bethlehem’ zeggen. En wanneer hij ‘Bethlehem’ zei, klonk dat woord als het blaten van een schaap. Zijn mond vulde zich dan met de klanken, maar meer nog met een adembenemend genot. Bij het uitspreken van ‘Kind van Bethlehem’ of ‘Jezus’ likte hij met zijn tong langs zijn lippen, alsof hij proevend genoot en de zoete woorden langzaam inzoog. Nog groter werden de gaven van de Almachtige, want een deugdzaam man had een visioen. In de kribbe zag hij een levenloos kind liggen. Hij zag dat Franciscus ernaar toeging en dat het kind uit een diepe slaap wakker werd. Een toepasselijk visioen, want in de harten van velen was het Kind Jezus immers een onbekende geworden, maar door Gods genade had Franciscus het in hen weer tot leven gewekt en het hun opnieuw ingeprent.  

 

Uit de Eerste Levensbeschrijving van Franciscus door Thomas van Celano (1Cel 84) 

Copyright © 2017 RK Wageningen. Alle rechten voorbehouden.